پاتوق ادبی

کفشدوزک ها و آدم ها

dreamer — Thu, 17 Jul 2008 22:04:18 GMT

کفشدوزک ها و آدم ها

فتحی با آن هیکل درشتش به زور خودش را پشت میز جا داده بود و مثل یک کرکس همیشه گرسنه داشت بچه ها را ورانداز می کرد . فتحی معلم عربی ما بود . پشت سرش هرکول صدا می کردیمش . بدقواره و بداخلاق . انگشت اشاره ی راستش هم یک بند انگشت نداشت و عادت داشت با همان انگشت به همه اشاره کند . تنها چیز خوبی که داشت صدایش بود . صدای خیلی ناز و قشنگی داشت. مثل دوبلورها . کمی خش دار و با تون بالا که به هیکلش می آمد.

نشستن در کلاس فتحی بعد از کار در معدن سخت ترین کار دنیا بود . از همه انتظار داشت حسابی روی درس تمرکز کنند و اصلا هم حالیش نبود که تمرکز کردن روی درس مزخرفی مثل عربی چقدر کار سختی است . برای همین بود که در زنگ عربی هر کسی مشغول کاری می شد . مثلا نصیری با چاقو میز را جراحی می کرد ، عزیزخانی صدایی مثل خرناس از خودش در میآورد ، فرجی با زیپ شلوارش آن قدر ور میرفت تا خرابش می کرد و خلاصه هر کسی کاری می کرد که کمی از خستگی کلاس کم کند . تفریح من هم ذره بین بود . یک ذره بین بزرگ که پدربزرگم از مشهد آورده بود و رویش نوشته بود 16X ، که یعنی هر چیزی را 16 بار بزرگتر نشان میداد . اما تنها مورد استفاده ی ذره بین من سوزاندن بود . از بند کفش واعظی گرفته تا چرم کیف نادی و حتی پشت گردن مقصودی را می سوزاندم . اعداد صفحات پایین تمام کتابهایم را با ذره بین سوزانده و سیاه کرده بودم .

گاهی هم برای اینکه فضای کلاس کمی عوض شود رجبی یکی از آن گوزهای مشتی اش را در می کرد و کلاس را به ولوله می انداخت . مواقعی که کلاس ها غیرقابل تحمل می شدند همه ی بچه ها با شوق تمام منتظر بودند که رجبی وظیفه اش را انجام دهد و کمی حال و هوای کلاس را عوض کند . خوشبختانه من در دورترین نقطه از میز رجبی می نشستم و امتیاز دیگری هم داشتم و آن این بود که کنار پنجره بودم . حسن دیگرش این بود که چشمم مثل آفتاب پرست همزمان هم کلاس را می دید و هم حیاط را میپایید .

صفحه را ورق زدم تا به درس آن روز رسیدم . مزخرفاتی بود بچه گانه درباره ی حضرت سلیمان و رفتار شایسته با حیوانات و این چرت و پرت ها . نقاشی های کتاب آدم را یاد کتاب های آموزشی کودکان می انداخت که خودشان باید رنگش کنند . یک یارویی کشیده بودند با عبای سبز و به جای کله اش یک لامپ روشن کرده بودند که یعنی این حضرت سلیمان است . یک مثلا هدهد هم بود و مورچه و چند تا خط خطی بی معنی دیگر . ذره بین را بالا گرفتم و نورش را روی صورت نورانی حضرت سلیمان متمرکز کردم . چند لحظه نگذشت که صورتش سیاه شد و بوی کاغذ سوخته به هوا رفت . مقصودی از تخت جلو برگشت و به آرامی گفت : " بازم آتیش بازی شروع شد آتیش پرست ؟ "

به شوخی گفتم : "برنگردی یه خال دیگه رو گردنت میندازم ها ! "

هرکول از آن سر کلاس داد زد : " ساکت ! اون ته چه خبره باز ؟ "

فوری سرم را انداختم پایین و شروع کردم به ورق زدن کتاب . ولی اصلا حواسم به درس نبود . دنبال جایی می گشتم که بسوزانم یا قیافه ای که برایش سبیل یا عینک بکشم . گوشه های کتاب که دیگر جایی برای نقاشی نداشت . کاریکاتور همه ی بچه ها و معلم ها توی کتابهایم بود . کلا با هر محیط سفیدی مشکل داشتم . یا می سوزاندمش یا نقاشی می کردم .

حیاط را تماشا می کردم و در این فکر بودم که چرا رجبی دست به کار نمی شود و حالی به بچه ها نمی دهد . پنجره باز بود و هوای گرم بیرون کلاس را گرم تر می کرد . صدای بچه هایی که گل کوچیک بازی می کردند با صدای گنجشک های روی صنوبرهای بلند حیاط قاطی می شد و آدم را هوایی می کرد تا از همان طبقه ی سوم بپرد توی حیاط . اما باید یک ساعت دیگر فتحی را تحمل میکردم .

توی همین فکرها بودم که روی قاب پنجره ی باز چشمم افتاد به دو تا کفشدوزک زرد و خوشگل که در حال جفتگیری بودند . از ته به هم چسبیده بودند و حسابی داشتند با هم حال میکردند . مبهوت آن صحنه شده بودم . ناگهان به فکرم رسید که ذره بین به جز سوزاندن کاربرد دیگری هم دارد . روی قاب پنجره خم شدم و با ذره بین به کفشدوزک ها نگاه کردم . بدجوری غرق آن صحنه ی جفت گیری و حس و حال عشقی کفشدوزک ها شده بودم . حواسم را روی محلی که به هم چسبیده بودند متمرکز کردم و سعی کردم بفهمم کدام یک نر است و کدام ماده . هر دو تا عین هم بودند . فقط یکی شان تپل تر و درشت تر بود . فکر کردم شاید نر باشد . غرق در افکار سکسی بودم که یکی کنار گوشم به آرامی گفت : چیکار داری می کنی ؟

با پچ پچ جواب دادم : " دارم سوپر حشرات نیگاه میکنم ! ببین چه حالی دارن با هم می کنن ! خداییش سوپر این قدر به آدم حال نمیده ! آخر سکسه ! فکر کن ! اسم این چاقه رو میذارم فتحی . این کوچیکه هم زن فتحی . "

ناگهان چشمهایم سیاهی رفت . برای چند لحظه هیچ چیزی حس نکردم . ولی بعد کم کم کله ام داغ شد . از پس کله ام چنان دردی بلند شد که انگار وسط گیره گذاشته بودند و فشارش می دادند . .

سرم را بلند کردم . فتحی را با آن هیکل گنده اش بالای سرم دیدم . یک لحظه احساس کردم فکّم قفل شد . نمی توانستم آب دهانم را قورت بدهم . چشم هام داشت سه سه و شاید هم چهار چهار می زد .

پچ پچ بچه ها شروع شد : چی شده ؟ چیکار داشت میکرد ؟ فتحی دم گوشش چی می گفت ؟ واسه چی زدش ...

من فقط صدایشان را می شنیدم . کله ام داشت می ترکید .جرات نداشتم نگاهم را از صورت فتحی جدا کنم . انگار چشم های وحشت زده ام در چشم های وحشی اش قفل شده بود . صورتش تا بناگوش قرمز شده بود . موهای دستش سیخ شده بودند . از پایین که نگاهش می کردم مثل یک گوریل بزرگ بود .

دست راستش را چنگ کرد توی موهایم و بلندم کرد . پاهایم از روی زمین کنده شد . دست چپش را بالا برد و چنان زد زیر گوشم که چرخی زدم و سرم خورد به پنجره ی باز. پنجره محکم توی قابش کوبیده شد و شیشه اش با صدای بلندی شکست و از طبقه ی سوم ریخت توی حیاط . در عرض چند لحظه حیاط و سالن طبقه ی سوم پر شد از بچه ها و همهمه شروع شد .

گوشم بدجوری سوت میکشید . چندلحظه بیشتر طول نکشید که مدیر و معاون و بقیه ی بیکارهای مدرسه جمع شدند توی راهرو . فتحی با دو سه لگد جانانه از کلاس پرتم کرد بیرون و خودش هم دنبالم آمد . اصلا نفهمیدم سه طبقه را تا دفتر چطوری پایین رفتم . فتحی همه چیز را از سیر تا پیاز برای مدیر تعریف کرد . بجز من و او همه توی دفتر داشتند می خندیدند. من از درد شرشر اشک می ریختم و او از فرط عصبانیت لبش را می گزید . بالاخره مدیر او را آرام کرد و فرستادش سر کلاس . بعد هم یک نامه داد دستم و گفت که اگر فردا با پدرم نیایم پرونده ام را می دهد زیر بغلم و ازا ین جور حرف ها . قبل از رفتن هم چند تا سیلی جانانه مهمانم کرد .

فردایش با پدرم رفتم مدرسه . یک کشیده ی آبدار و دو تا لگدِ نقد همان جا توی دفتر جلوی مدیر و معاونش زد تا ادبم کند . بعد از مدرسه هم با کمربندی که خودم روز پدر برایش خریده بودم افتاد به جانم و در آخر هم ذره بین را شکست و انداخت توی کاسه توالت و یک آفتابه آب هم رویش .

وقتی رفتم سر کلاس بچه ها دوره ام کردند و من با افتخار از کتک هایی که خورده بودم برایشان گفتم . ولی حواسم جای دیگری بود . خودم را رساندم به نیمکتم و پنجره را باز کردم .

وقتی پنجره با شدت کوبیده شد کفشدوزک های بیچاره ی در حال جفت گیری توی قاب پنجره له شده بودند . از آن دو تا کفشدوزک قشنگ چیزی به جز یک توده ی زرد رنگ باقی نمانده بود . انگار یکی شده بودند .

رامین رادمنش

الناز رجبیان

ketab — Thu, 03 Jul 2008 10:36:53 GMT

الناز رجبیان

16 ساله از اصفهان.

http://www.3noghteh-siah.blogfa.com/

" حرف بزن!"

دستش را از لای میله های قفس جلو برد.گوشت تکه شده را انداخت کف قفس.پرید و گوشت را بین چنگال هاش گرفت مثل یک موش صحرایی.دور اتاق چرخید.

-" خاکستر سیگارت داره می ریزه روی لباست...آهای! با توام!"

پرید طرفش.هوهوی جغد سفید که دور منقارش خون ماسیده بود مثل یک دیوار جلوش را گرفت.وایساد.برگشت بهش نگاه کرد.گردنش کامل چرخیده بود و با چشمهای گردش زل زده بود بهش.صورتش را گذاشت بین میله های قفس.جغد یک قدم روی میله به عقب رفت.بال هاش را کمی بالا برد و سرش را جلو آورد.

-" میام اون گردنت را یک دور دیگه می چرخانم آ! خفه شو! "

قفس را که از سقف آویزان شده بود.با دستش هل داد.به عقب و جلو تاب می خورد.جغد تعادلش را از دست داد و بالهاش را بهم می زد.هو هو می کرد.

میز را رد کرد.خم شد و با پشت دستش خاکسترها را بین چروک های لباس ریخته شده بود .پرانددستش غلتید توی خون.آب خون رفت توی دستشویی.حوله ی سفید صورتی شد.کف جورابش از خون چسبناک شده بود.

-"چرا بلند نمیشی بری؟!یک ساعته همین جوری روی مبل نشستی.سیگارت هم که خاموش شده."

از پاکت سیگار روی میز که قطره های خون روش خشک شده بود .دو تا نخ سیگار در آورد.

-" بیا بگیر.می چسبه...! "

سیگار چند لحظه بین هوا ماند بعد ول شد کف اتاق.

- " خوب!خودم تنهایی می کشم. "

سیگار قل خورد قاطی خون های ریخته شده.قرمز شد...یک نخ سیگار دیگه در آورد.روی پوست دستش خون لخته شده بود.سرش را آورد جلو.

- " بگیر.تو هم بکش! می چسبه. "

جغد صاف به دستش نگاه می کرد.

-" نمی کشی؟! به جهنم! "

سیگار را پرت کرد طرف جغد.کف قفس خون گوشت سیاه شده بود.

- " گفتم دیگه اذیتت نکنه.مگه نه؟... می شنوی؟؟ "

برگشت طرف مبل.از جاش کنده شد.پرید طرفش.پاش گرفت به پایه میز.از درد چشم هاش را در هم کشید.لنگ لنگان میز را رد کرد.

-" می بینی؟! تقصیر توئه.اصلا برای چی اومدی اینجا؟ هان؟که بشینی و سرت را بندازی پایین و هیچی نگی... نکنه...نکنه ناراحتی که ... "

جغد هو هو می کرد.با خشم برگشت طرفش.جغد نود درجه گردنش را چرخانده بود.داشت نگاهش می کرد با همون چشم های گرد و سفیدش.قفسه ی سینه اش از خشم بالا و پایین می رفت.داد زد :

- " مگه نگفتم خفه شو؟ هان؟ بیام با این چاقو اون چشم هات را از کاسه در بیارم؟؟ "

دولا شد و بدون این که نگاه بکنه چاقوی خونی را از روی مبل برداشت.قرمز شد...

رفت طرفش.قفس را با دستش چرخاند.جغد می چرخید.بال می زد.هو هو می کرد.

-" هان!؟چته؟ بزنم..."

ساکت شد.چاقو را گذاشت بین میله های قفس.میله های سفید لکه خون شدند.

-" می بینیش؟! اون هم هیچی نمی گه ولی تو هوهو می کنی .خفه نمیشی.حالا یا خفه شو یا با همین چاقو..."

شروع به خندیدن کرد.سرش را عقب می برد و می خندید.یک دفعه ساکت شد.سرش را برد جلو نزدیک میله ها.آروم گفت:

" تو هم فکر می کنی ناراحته که هیچی نمی گه؟هان ؟حرف بزن!"

فریاد کشید:

" حرف بزن!!! "

جغد با چشم های گردش مات نگاهش می کرد.چنگال هاش را دور میله چفت کرده بود.چرخید طرف مبل.چاقو ازدستش سر خورد و افتاد کف اتاق.آرام میز را رد کرد.خم شد روی مبل.

-" راستی فندک داری؟ "

هنوز سیگار گوشه ی لبش بود.نزدیک تر رفت.

-" فندک داری؟؟ "

سیگار گوشه ی لبش بالا و پایین می رفت.

-" آهان از دست من دلخوری که جوابم را نمیدی نه؟ هان؟؟ "

نشست لب میز.سرش را برد عقب و با سیگار گوشه ی لبش شروع به خندیدن کرد.

-" دلخور نباش.گفتم که: ببخشید سرت داد کشیدم.آخه داشتی پرش را می کندی.آن وقت بی بال می شد.دیگه هوهو نمی کرد.دیگه با اون چشم های گردش نگام نمی کرد.می فهمی؟؟ "

با دست محکم زد بهش.آرام از روی مبل دمر افتاد کف اتاق قاطی خون های سرخ بین مبل و میز.

-" باشه چاقو را هم گذاشتم کنار.اوناهاش.می بینیش!انداختمش کف اتاق.خودت گفتی چاقو را بزار کنار تا با هم حرف بزنیم.خوب حالا بگو.چاقو را انداختم دیگه.بگو.قهر نکن..."

یک دفعه ساکت شد.نه می خندید. نه داد می زد.فقط نگاهش می کرد با چشم های گرد باز. مثل چشم های جغد.

_" این... این خون ها چیه؟؟..."

دستش را با تردید مالید به خون های کف اتاق.عین جغد مات به انگشت های سرخش نگاه می کرد...

سیگار از گوشه ی لبش افتاد...غلتید...قرمز شد...

جغد هوهو می کرد...

رها پاکان

ketab — Thu, 26 Jun 2008 10:41:18 GMT

رها پاکان

http://www.rahapakan.persianblog.ir/

ايستاده بر پاهاي گريزان

در را پشت سرش محکم به هم کوبيد و پله‌ها را دو تا يکي پايين آمد.

ـ کثافت عوضي!

دندان‌هايش را به هم فشار داده بود و پره‌هاي بيني‌اش با هر نفس زدن تکان مي‌خورد. با يک دست سر مقنعه را گرفت و با دست ديگر موهايش را زير مقنعه کشيد عقب.

ـ کاش مرده بودي بابا!

زير لب‌هايش زمزمه کرد، همراه با بغضي در گلو.

دوست بيشتر داشتن

mostafa — Wed, 04 Jun 2008 22:06:18 GMT

« با سلام

پاتوق ادبی برای رعایت حال دوستان در هنگام امتحانات با همین داستان آخر به روز می ماند. فعالیت جدید از تاریخ 6/3/1387 با یک داستان مهمان خواهد بود.

امیدواریم که در بازگشت با یک پاتوق داستانی تر و بهتر روبرو باشیم و بیشتر و بهتر از نقد، داستانها و فعالیتهای همدیگر بهره و استفاده ببریم.

با تشکر، پاتوق ادبی. »

دوست بيشتر داشتن

انگار هميشه وجود داشته. انگار هميشه وجود دارد. همين الان که اينجا نشسته ام و دارم اين داستان مزخرف را روي کاغذ مي نويسم هم انگار در اتاق بغلي نشسته و به من مي خندد. بستني ها را که خريدم و آمدم کنارش لب ساحل نشستم هم آنجا بود. اولين بار در همان ساحل لعنتي ديدمش. ستاره نشسته بود روي سکوي سيماني و پاهايش را تکان مي داد. دستم را دراز کردم و بستني را دادم دستش. درست همانجا نشسته بود. صد متر آن طرف تر. يا شايد خيلي نزديکتر...

مصطفی مردانی

ادامه در ادامه مطلب...

مثل سیاوش - مجید جنگی زهی

ketab — Thu, 29 May 2008 10:18:18 GMT

مثل سياوش

قدیم تر ها دل ت که می گرفت سری به باغ ملی ، تجریش ، ده ونک و این جورجاها می زدی ، یا تن ها یا با تیمور ؛ اگه هوا اجازه می داد اشرف و کوروش رو هم همراه می بردین . کوچک بودن اون وقت ها .

اما حالا اگه دل ت بگیره که می گیره نه تیمور هست ، نه اشرف و نه کوروش .

رفتن . تو مانده ای و یه خانه ی کلنگی توی بهارستان و اشرف که اون ور دنیاس و تیموری که اسیر خاک امامزاده صالح شده و کوروش ی که ...

سفیدی

man — Thu, 22 May 2008 15:30:18 GMT

حاضرم قسم بخورم در آن ظلمات،سفيديِ صورتش حياط را روشن كرده بود ؛ وگرنه آن شب نه چراغي روشن بود و نه ماه مي توانست جايي را روشن كند .

در را كه باز كردم، بچه را انداخت تو بغلم و گفت :"تو رو خدا هواشو داشته باش!" هنوز قيافه‌ي وحشت زده‌اش از خاطرم نرفته .گاهي شب‌ها كه خوابم نمي‌برد، هن هن نفس‌هايش را مي‌شنوم كه توي كوچه پس‌كوچه‌هاي تاريكِ شهر مي‌دود .گاهي سعي مي‌كنم چهره‌اش را در آن تاريكي مجسم كنم. وقتي مي‌دويدِ حتما پشت سرش را هم نگاهي مي‌انداخته . بيچاره حتما يكي دو باري پايش به سنگي ،آجري،چیزی گير كرده، افتاده و سرزانوهايش قلوه كن شده !

بگو دوسم داری

mohammad — Thu, 15 May 2008 17:10:18 GMT

پسر ایستاد کنار خیابان به ساعتش، به اطراف نگاهی کرد. دختر از دور دیدش از آنطرف خیابان، دستی تکان داد. پسر دوید آنطرف خیابان به دختر که رسید دستش را دراز کرد. دستش را گرفت گرم بود و لطیف.-دستت چقدر سرده.

بابای خوبِ قهرمانِ من

dreamer — Thu, 08 May 2008 07:35:18 GMT

همه ی بچه ها حداقل تا سنین نوجوانی پدرشان را قهرمان زندگی خود می دانند . کسی که حمایتشان می کند و در هر مشکلی مثل کوه پشتشان است . ولی برای من اصلا اینطور نبود . برای اینکه پدر من یک کوتوله بود

الناز معتمدی

ketab — Thu, 01 May 2008 14:04:18 GMT

سلام به همراهان همیشگی پاتوق.اهالی پاتوق قرار است در نمایشگاه کتاب دور هم جمع شوند و از همه شما دعوت می کنند تا با آنها همراه شوید.زمان :یکشنبه ۸۷۰۲۰۱۵ ساعت ۳۰/۲ بعد از ظهر. برای اطلاع از مکان دقیق با ما تماس بگیرید.

* * *

الناز معتمدی
مادرم مرا
در طولانی ترین شب سال
حدود بیست و سه سال پیش
به این جهان آورد
امروز
دانشجوی کارشناسی ارشد
زبان و ادبیات فارسی
هستم و تنها دلمشغولی ام
نوشتن

http://baz-adabiyat.blogfa.com/

"مثل هميشه"

انگشتر

abedi — Wed, 23 Apr 2008 20:29:18 GMT